هر آنچه که باید در مورد بذر لوبیا سبز بدانید:

کاشت بذر لوبیا سبز اغلب در استان های شمالی و مرکزی کشور صورت می گیرد. خاک هایی با زهکشی مناسب و حاصلخیز و دارای بافت لومی بهترین بستر برای کاشت لوبیا سبز می باشند.

انواع بذر لوبیا سبز

به طور کلی بذور لوبیا سبز به دو دسته رشد محدود و رشد نامحدود تقسیم می شوند. ارقام رشد محدود مناسب کشت در فضای باز بوده و دارای طول عمر کوتاه تری می باشند. ارقام رشد نامحدود اغلب در محیط گلخانه کشت شده و دارای دوره برداشت طولانی تری می باشند.

نحوه کاشت لوبیا سبز

کاشت لوبیا سبز به صورت مستقیم در خاک و به صورت ردیفی می باشد. در ارقام پا کوتاه فاصله بین بوته ها روی ردیف کمتر از ارقام پابلند می باشد. ارقام پا کوتاه هیچ نیازی به تکیه گاه یا قیم ندارند در صورتی که ارقام پابلند حتما نیاز به قیم دارند.

زمان کاشت لوبیا سبز

عموما زمان کاشت لوبیا سبز در بهار بعد از سرماهای دیررس بهاره می باشد. تاریخ کاشت لوبیا سبز در تابستان در فضای باز هم باید طوری در نظر گرفته شود که دوره برداشت به سرماهای زودرس پاییزه برخورد نکند. به طور مثال بذر لوبیا سبز روزن سید رقمی میان رس بوده و بیشتر در نیمه شمالی کشور کاشته می شود.

بهترین بذر لوبیا سبز

از بهترین بذر لوبیا سبز در بین بذور خارجی می توان از بذر لوبیا سبز کانیون، بذر لوبیا سبز سمینیس و بذر لوبیا سبز روزن سید نام برد.

بذر لوبیا سبز کشتزار، بذر لوبیا سبز یکتا و بذر لوبیا سبز ثمین از پربارترین بذر لوبیا سبز ایرانی محسوب می شوند.

بذر لوبیا سبز پرمحصول

به طور کلی هرچه طول غلاف لوبیا سبز بلندتر باشد و از طرفی قطر غلاف بیشتر باشد وزن غلاف نیز افزایش می یابد. از طرفی تعداد غلاف در بوته نیز رابطه مستقیمی با عملکرد محصول دارد.

قیمت بهترین بذر لوبیا سبز

عموما قیمت بذر لوبیا سبز خارجی نسبت به بذر لوبیا سبز ایرانی به دلیل کیفیت و هزینه واردات بیشتر می باشد. ولی ارقام ایرانی نیز از کیفیت و عملکرد خوبی برخوردار می باشند.

لوبیا سبز یکی از محصولات زراعی پرطرفدار در ایران و جهان است که هم به صورت تازه‌خوری و هم به صورت فرآوری‌شده در صنایع غذایی مصرف می‌شود. انتخاب بذر لوبیا سبز مناسب، نخستین و مهم‌ترین گام در مسیر تولید موفق این محصول ارزشمند محسوب می‌شود. بذر باکیفیت نه‌تنها تعیین‌کننده عملکرد نهایی مزرعه است، بلکه بر خصوصیات کیفی غلاف از جمله بدون نخ بودن، یکنواختی اندازه، رنگ سبز جذاب و مقاومت به آفات و بیماری‌ها نیز تأثیر مستقیم دارد.

 

شناخت گیاه‌شناسی لوبیا سبز

لوبیا سبز با نام علمی Phaseolus vulgaris L. از خانواده بقولات (Fabaceae) است و خاستگاه آن به آمریکای مرکزی و جنوبی بازمی‌گردد. این گیاه از هزاران سال پیش توسط بومیان قاره آمریکا اهلی شده و پس از سفرهای کریستف کلمب به اروپا و سپس به سایر نقاط جهان از جمله ایران راه یافته است.

از نظر ریخت‌شناسی، لوبیا سبز گیاهی یکساله و گرمادوست است که بسته به رقم، دارای دو تیپ رشدی متفاوت می‌باشد. تیپ رشد نامحدود یا بالارونده که به آن لوبیا سبز داربستی گفته می‌شود و ساقه‌های بلندی تولید می‌کند که ممکن است تا سه متر یا بیشتر رشد کنند. تیپ رشد محدود یا بوته‌ای که ارتفاع آن معمولاً بین سی تا شصت سانتی‌متر است و به داربست نیاز ندارد. ریشه لوبیا سبز از نوع راست و دارای انشعابات فراوان است و مهم‌تر از همه، گره‌هایی روی ریشه تشکیل می‌شود که محل همزیستی باکتری‌های تثبیت‌کننده نیتروژن از جنس ریزوبیوم هستند. این ویژگی باعث می‌شود لوبیا سبز بخشی از نیاز نیتروژنی خود را از طریق تثبیت بیولوژیک تأمین کند و در تناوب زراعی نقش مثبتی در حاصلخیزی خاک ایفا نماید.

برگ‌های لوبیا سبز سه‌برگچه‌ای و به رنگ سبز روشن تا تیره هستند. گل‌ها به رنگ سفید، صورتی یا بنفش و خودگشن بوده و میوه آن غلافی کشیده است که بسته به رقم، ممکن است صاف، گرد یا کمی پهن باشد. طول غلاف در ارقام تجاری معمولاً بین دوازده تا بیست سانتی‌متر متغیر است و رنگ آن از سبز روشن تا سبز تیره و حتی در برخی ارقام زرد یا بنفش می‌باشد.

 

اهمیت اقتصادی و تغذیه‌ای لوبیا سبز

لوبیا سبز از نظر اقتصادی یکی از مهم‌ترین سبزیجات تجاری در ایران و جهان محسوب می‌شود. بر اساس آمار سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، تولید جهانی لوبیا سبز سالانه بیش از بیست و سه میلیون تن تخمین زده می‌شود و کشورهایی مانند چین، اندونزی، ترکیه و هند از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان هستند. در ایران نیز استان‌هایی مانند مازندران، گیلان، فارس، اصفهان، خراسان و مرکزی از مناطق عمده کشت لوبیا سبز به شمار می‌روند.

از نظر تغذیه‌ای، هر صد گرم لوبیا سبز تازه حاوی تقریباً سی و یک کیلوکالری انرژی، یک و هشت دهم گرم پروتئین، هفت گرم کربوهیدرات، سه و چهار دهم گرم فیبر غذایی و مقادیر قابل توجهی ویتامین C، ویتامین K، ویتامین A، فولات، منگنز و پتاسیم است. وجود آنتی‌اکسیدان‌های مختلف از جمله کاروتنوئیدها و فلاونوئیدها نیز ارزش غذایی این محصول را دوچندان کرده است. همین ویژگی‌های تغذیه‌ای باعث شده تقاضا برای لوبیا سبز باکیفیت در بازارهای داخلی و صادراتی همواره بالا باشد و کشت آن برای کشاورزان سودآور محسوب شود.